Een marathon is een avontuur, een ontdekkingsreis naar jezelf. Het idee om een marathon te lopen spookte al door mijn hoofd sinds ik in 2017 de lopers van de marathons van Boston en New York aanmoedigde en een paar duurlopen deelde met bevriende marathonlopers. Als een reisdagboek deel ik mijn indrukken van deze bijzondere week en van de Lausanne Marathon (2:28), waar ik alles heb meegemaakt.
Inhoud
Maandag 22 oktober
De laatste week voor de marathon. Ik ben niet in topvorm: sinds midden vorige week sleep ik een flinke verkoudheid mee. Het trainingsweekend was chaotisch. Alle kilometers van de marathonvoorbereiding en de laatste aanpassingen voor de lancering van de app RunMotion Coach hebben me vermoeid.
Ik neem die signalen serieus en rust uit. Alsof mijn lichaam me zegt het deze week rustig aan te doen om zondag helemaal fris te zijn. De ontspanningssessie in de thermen van Aix-les-Bains op zondag deed me ontzettend goed. Vandaag en morgen: rust.
Dinsdag 23 oktober
Ik lees het voorbeschouwingsartikel van athle.ch over de Lausanne Marathon. Ik word als favoriet genoemd, ondanks mijn debuut op de afstand. Het doet me glimlachen om als favoriet te worden aangekondigd tegenover een loper die dit jaar meer dan vijf marathons heeft gewonnen.
Ik koos Lausanne omdat deze stad me inspireert. Olympische hoofdstad, de stad waar ik de kampioenen bewonderde op de Diamond League-meeting Athletissima en David Rudisha ontmoette, olympisch kampioen op de 800 m. Op dit parcours verbeterde ik in 2014 ook mijn 10 km-PR (29:31) door de race tot ieders verrassing te winnen, ook die van mezelf! Er zijn nu “maar” 32 kilometer extra te ontdekken.
Iedereen zegt dat het parcours niet snel is, alsof ze me willen overhalen om voor deze eerste poging een biljartvlak parcours te kiezen. Frankfurt, hetzelfde weekend, had het ideale parcours kunnen zijn, maar ultrasnelle marathons loop ik wel als ik een completere marathonvoorbereiding kan doen.
Woensdag 24 oktober
Ik begin te lezen in een boek met citaten van zo’n vijftien bekende en onbekende marathonlopers en zuig die bijzondere sfeer op. Emil Zátopek zei: “Als je wilt lopen, loop dan een mijl. Als je een ander leven wilt ervaren, loop dan een marathon.” Hoe kan een marathon zwaarder zijn dan een 800 m of 1500 m, waar je vol melkzuur na de finish niet zelden alles uitkotst?
De tempoherinnering van een uur met 3 km op 3:25/km, mijn geplande tempo voor zondag, stelt me gerust. De benen en de ontspannen schouders zijn terug.
Donderdag 25 oktober
De spanning stijgt. Ik hou van dat gevoel dat ik had bij belangrijke wedstrijden, zoals de Franse kampioenschappen of mijn eerste races in het nationale shirt. De afgelopen maanden kwam ik bij de meeste wedstrijden aan zonder die spanning, en dat miste ik. Het marathonavontuur is vooral een race tegen jezelf. Een boeiende uitdaging.
Rustig duurloopje van 50 minuten met Romain.
Vrijdag 26 oktober
Ik bereid me mentaal voor op de strijd met een sofrologiesessie, temeer omdat er voor zondag regen, wind en kou voorspeld zijn. Des te beter: als je dan toch een marathon loopt, laat het dan echt episch zijn…
Vandaag rust, zoals ik al jaren twee dagen voor een wedstrijd doe. Never change a winning team.
Zaterdag 27 oktober
De dag voor de race: zo’n twintig minuten joggen en vier versnellingen van 15 seconden. Het voelt uitstekend.
De afgelopen vier weken liep ik tussen de 50 en 70 kilometer per week, ver onder mijn gemiddelde van 105 kilometer in september. Mijn lichaam heeft me afgeremd, maar ik kom fris aan. Ik weet dat ik bij mijn volgende marathons beter voorbereid zal zijn. Toch stelt de duurloop van 31 km met 27 km op 3:27/km eind september me gerust, en ik vertrek op schema voor 2:25 (3:26/km).
Deze eerste marathon wordt een ontdekking. Ik heb maar vijf goede trainingsweken kunnen doen, dus ik wil vooral genieten van dit nieuwe avontuur.
Zondag 28 oktober: eerste marathon, de grote dag!
Er is sneeuw gevallen op de Alpen en het is ijskoud buiten! De omstandigheden zijn voor iedereen gelijk, dus ik zie ze maar als bondgenoot. De regen stopt net op tijd om in te lopen: een tiental minuten en een paar versnellingen om scherp te staan.
Daar gaan we! Zoals altijd sprint er één loper weg om op de wedstrijdfoto’s te komen, we laten hem gaan. De eerste honderden meters loop ik zij aan zij met Romain. Iedereen kijkt naar elkaar, ik kijk op mijn horloge: een heel rustige start op 3:40/km. In de afdaling bij de tweede kilometer halen we de vroege koploper in, en ik gebruik dat om licht te versnellen en mijn racetempo te vinden. Tot km 5 ben ik alleen aan kop met de Ethiopiër Masha Feleke, daarna sluiten de Marokkaan Alaa Hrioued, de Ethiopiër Tura Kumbi en de Keniaan Schumbi aan.
Ik probeer de plassen te ontwijken, maar voel al dat mijn sokken nat zijn. Ze bezorgen me later twee flinke blaren. We krijgen een paar stevige windstoten te verduren en iedereen probeert zich zo goed mogelijk te beschermen. Ik voel me goed en bepaal een groot deel van het tempo. Zo kan ik mijn pas ontplooien, en op dit tempo verlies je geen energie door kop te lopen.
We passeren 10 km in een hoge 34 minuten, en zo meteen begint het echte werk. Het uitzicht op het meer is op sommige plekken schitterend, de besneeuwde bergen in de verte zijn grandioos. De herfstkleuren in de wijngaarden van Lavaux, terrassen op de UNESCO-werelderfgoedlijst, werken rustgevend.
Op een van de hellingen plaatst de Ethiopiër Feleke, in een geel hemdje dat perfect bij de herfstkleuren past, een felle aanval. Kumbi probeert kort daarna terug te komen, en de ervaren Hrioued, winnaar van meer dan vijf marathons dit jaar, brengt Schumbi en mij geleidelijk terug bij Feleke. Die had tot twintig seconden voorsprong.
Ik besef dat we, net als in een etappe van de Tour de France, een kopgroep van vijf zijn waarin iedereen de anderen inschat en bluft. Er ontbreekt alleen nog een motor die de tijdsverschillen doorgeeft om je echt in een wielerkoers te wanen! Ik vind het geweldig: in de loopsport kunnen alleen de marathon en de trail dat bieden.
De kilometers vliegen voorbij en ik zie het eerste bordje: km 17. Ik denk niet dat er eerder andere waren. Eerlijk gezegd heb ik het niet gemerkt. Ik krijg het warm en geef mijn handschoenen en hoofdband aan een motorrijder die de wedstrijd becommentarieert. Daarna neem ik een energiepuree die ik bij me heb, en tot km 30 neem ik er regelmatig een paar slokken van.
Ik lig aan kop van de Lausanne Marathon
Ik voel me goed en op een licht dalend stuk versnel ik geleidelijk richting Vevey. Feleke volgt: hij met 1,65 m en een snelle pasfrequentie, ik met 1,88 m en lange passen, twee tegengestelde lichaamstypes die even efficiënt zijn. Op de helft hebben we 20 seconden voorsprong, met een doorkomst in 1:11:58. Ik voel me goed, ook al weet ik dat ik het tempo heb verhoogd. We keren om voor de terugweg. Ik ben blij Romain te zien, we zwaaien naar elkaar.
De lopers die we op de terugweg kruisen moedigen ons aan. Ik zou ze graag terug aanmoedigen, maar we blijven gefocust op onze race. Ik zie massa’s lopers rond de pacers, die het tempo aangeven voor 3:00, 3:30 of 4:00.
Rond de 25e kilometer sluiten Hrioued, Kumbi en Schumbi weer aan, en mijn benen beginnen het op en neer te voelen. Ik blijf toch kop lopen, zo lijken de kilometers sneller te gaan. We bereiken km 30 en ik voel me nog steeds top! Ik probeer zo ontspannen mogelijk te blijven, vooral in de schouders. Bij km 32 neem ik een gel, zoals gepland in mijn voedingsstrategie.
Bij km 34 valt Hrioued aan, Kumbi volgt. Feleke probeert aan te klampen en ik probeer hetzelfde. Ik voel dat mijn benen minder goed reageren, mijn hamstrings trekken bij elke pas iets meer samen. Twee keer probeer ik bij de verzorgingspost een bekertje te pakken, maar ik ben niet scherp genoeg. Die aanval doet me ontzettend pijn.
De man met de hamer
Bij km 35 zakt het tempo ineens in: ik loop keihard tegen de marathonmuur aan! Mijn spieren hebben energie nodig, maar mijn lichaam kan die niet meer leveren. Ik voel mijn hamstrings elk moment op het punt staan te verkrampen. Ik neem geen risico en probeer zo goed mogelijk te finishen, want ik wil de streep halen zonder door kramp te moeten wandelen. Het doet me denken aan de Ancilevienne, een run & bike van 46 km waar krampen me in de laatste 5 kilometer vloerden. Ik probeer zo ontspannen mogelijk te blijven en zo licht mogelijk te lopen.
De kilometers lijken eindeloos! Ik wacht ongeduldig op elk bordje. Alleen de finish kan me van deze lijdensweg verlossen. Ik bereik km 39, en ook al is het zwaarste achter de rug (wat zijn nou 3 kilometer?), ik heb het gevoel dat mijn hamstrings het elk moment kunnen begeven. Op de baan is het soms zwaar en bijt je door, maar zulke momenten had ik tijdens het lopen nog nooit meegemaakt. Hiervoor was ik gekomen.
Ik begin me af te vragen of ik onder de 2:30 blijf, mijn minimale doel. Ik trek grimassen, bijt op mijn tanden, ik moet er vreselijk uitzien. Kilometer 40, laat het alsjeblieft ophouden. Na die zware momenten komen de emoties: ik weet dat ik aan het einde van het marathonavontuur ben en dat ik over 2 kilometer marathonloper ben.
De laatste 2 kilometer gaan vooral bergaf, een verlossing! Ik probeer mijn hamstrings zo veel mogelijk te sparen, wat me een vreemde loopstijl geeft. De laatste rechte lijn van een halve kilometer gaat snel voorbij, ik zie de rode loper in de verte. Ik kijk om en zie dat ik mijn vierde plaats zal behouden. Ik bal mijn vuist als ik de streep passeer: ik heb een buitengewoon avontuur beleefd, duizend keer meer dan ik me had kunnen voorstellen! Ik ben bijna verrast dat ik in 2:28 finish, zo weinig kwam ik in de laatste kilometers nog vooruit.
Ik omhels Romain als hij iets minder dan 10 minuten later binnenkomt, ook hij blij met zijn marathonavontuur. Misschien had ik met een andere tactiek het podium kunnen halen, maar daarvoor was ik niet gekomen. Ik kwam voor een ongelooflijk avontuur en om meer over mezelf te leren. Dat heb ik gekregen.
Ik heb met lef gelopen, en er komen nog andere marathons om de tijd te verbeteren. Ik heb nu al maar één gedachte: “Wat wordt mijn volgende marathon?”
Fotocredits: 1e: Athle.ch | 2e en 3e: Michel Adam
