Hardlopen wint al enkele jaren sterk aan populariteit. Toch is het pas sinds ongeveer 40 jaar echt een brede sportpraktijk. Ooit mochten alleen atletische mannen die een uitdaging zochten aan een marathon deelnemen. Vrouwen kregen pas vanaf 1984 het recht om op de Olympische Spelen een afstand van meer dan 1500 meter te lopen.
En toch…
Vrouwen zijn talrijker aanwezig op afstanden als de 5 km, 10 km en halve marathon. Gemiddeld zijn ze 4 jaar jonger dan mannen en ze vertegenwoordigen 57% van de hardlopers. Ze vormen dus de meerderheid in een sport die hen aanvankelijk verboden was. Pas zo’n 50 jaar mogen vrouwen officieel aan de start staan van hardloopevenementen!
Ontdek samen met ons de geschiedenis van het vrouwenhardlopen!
In de jaren 70 beweerden veel artsen dat hardlopen bij vrouwen gevolgen kon hebben voor de vruchtbaarheid en lichamelijke veranderingen kon veroorzaken die hen mannelijker zouden maken. Vandaag klinken zulke uitspraken op zijn minst bizar.
Het lijkt erop dat we een paar hoofdstukken uit de geschiedenis van het hardlopen zijn vergeten.
We kennen allemaal het verhaal van Philippides… Je weet wel, de boodschapper van wie de legende vertelt dat hij stierf nadat hij 40 km had gelopen om zijn boodschap over te brengen. Zijn prestatie wordt vandaag geëerd met de beroemde marathon.
Wist je dat vrouwen in de oudheid hun eigen Olympische Spelen hadden?
Die vonden plaats in Olympia, 2 weken na de wedstrijden voor mannen.
Dat lijkt misschien vreemd, want de rol van vrouwen was toen beperkt tot moeder en echtgenote. Toch bestond er wel degelijk een vrouwenwedstrijd in het olympisch stadion. Dat waren de Heraeïsche Spelen, ter ere van de godin Hera. De wedstrijd werd gelopen over 1/6 van de olympische baan, dus slechts 160 meter…
Hoewel de moderne Olympische Spelen in 1896 werden opgericht, moesten vrouwen tot 1928 wachten om in de atletiek te mogen deelnemen. De 800 meter was toen de langste afstand op het programma, maar die race veroorzaakte ophef. Na de twee ronden gingen veel deelneemsters, volledig uitgeput, op de grond liggen, net als mannen dat ook zouden doen. Voor de organisatoren was dat genoeg om vrouwen te verbieden verder dan 800 meter te lopen, tot aan de Spelen van Rome in 1960!
Pas na een beslissing in 2007 moesten vrouwen in alle olympische sporten vertegenwoordigd zijn. Sinds 1991 geldt bovendien dat elke nieuwe sport op de Olympische Spelen ook vrouwenonderdelen moet bevatten.
De pionier van het vrouwenhardlopen
In 1967 schrijft Kathrine Switzer zich onder enkel haar initialen in voor de Boston Marathon. Omdat vrouwen niet mochten deelnemen, wordt zij de eerste die officieel aan een marathon meedoet. Ze finisht in ongeveer 4 uur en 20 minuten. Tijdens de race wordt de jonge vrouw zelfs opzijgeduwd door de organisator, die haar van het parcours probeert te halen. De foto gaat vervolgens de hele wereld over.
Een jaar eerder had Roberta Gibb de marathon al illegaal gelopen in 3u51, bijna een uur sneller. Vandaag wordt zij erkend als de eerste vrouw die een marathon liep, terwijl Kathrine Switzer de eerste is die hem met een officiële inschrijving uitliep.
Nadat ze had bewezen dat vrouwen 42,195 km konden lopen, zorgde Kathrine Switzer ervoor dat vrouwen in 1972 officieel aan de Boston Marathon mochten deelnemen. Daarna werd in 1984 een olympische marathon voor vrouwen ingevoerd.
De Amerikaanse Joan Benoit won deze eerste olympische vrouwenmarathon in Los Angeles.
Kathrines engagement bracht haar ertoe om in 1972 het Avon International Running Circuit op te richten, met meer dan 400 loopwedstrijden exclusief voor vrouwen in 27 landen.
Kathrine liep 39 marathons en won in 1974 zelfs die van New York.
Ze heeft duidelijk haar stempel gedrukt op de geschiedenis van het vrouwenhardlopen.
Vrouwenloopwedstrijden over de hele wereld
Het Avon-circuit werd opgericht om vrouwen op de weg en in de hardloopsport te promoten, maar had nog een ander doel, de olympische marathon openstellen voor vrouwen. Om op het programma van de Spelen te komen, moest de discipline in minstens 25 landen vertegenwoordigd zijn via hun olympisch comité. Daarom probeerden Kathrine Switzer en haar sponsor Avon tussen 1978 en 1984 loopsters uit zoveel mogelijk landen te bereiken. Het doel werd gehaald, in 1984 werd de marathon een olympisch onderdeel voor vrouwen!
Tegenwoordig bestaan er honderden vrouwenwedstrijden in een twintigtal steden verspreid over de hele wereld.
Nagoya Women’s Marathon, Japan
Sinds 1980 organiseert de stad Nagoya een van de eerste marathons exclusief voor vrouwen. Tot 1982 was het parcours 20 km lang en alleen toegankelijk voor vrouwelijke topatletes. Om meer deelnemers aan te trekken en aan bekendheid te winnen, staat de wedstrijd vandaag open voor vrouwen uit de hele wereld.
La Parisienne
Pas in 1997 kreeg Frankrijk een echte vrouwenloop, La Parisienne.
Het is een driedaags evenement volledig gericht op vrouwen, sport, gezondheid, voeding, beauty en welzijn, met 1 loopwedstrijd van 6,7 kilometer, 1 wandeling en 1 yoga-evenement.
Hoewel vrouwen nu veel beter vertegenwoordigd zijn in de sport en in hardloopwedstrijden, is er nog werk aan de winkel en moet de ontwikkeling van de vrouwensport blijven doorgaan. Zo vormden vrouwen in 2018 slechts 25% van de deelnemers aan de Marathon van Parijs, terwijl dat bij de Marathon van New York 42% was. Het bewijs dat er nog altijd culturele drempels bestaan voor vrouwen die willen hardlopen…