Een paar dagen geleden stond Éric aan de start van de Marathon van Parijs 2025, met één doel voor ogen en dezelfde onbreekbare motivatie. Hij leeft met ankyloserende spondylitis, ook bekend als de ziekte van Bechterew, een ontstekingsziekte die de gewrichten aantast. Toch blijft Éric hardlopen, ondanks pijn, beperkingen en de risico’s. Ook deze uitdaging ging hij weer aan, met pure vastberadenheid. Na meerdere marathons, trails en halve marathons blikt hij vandaag terug op zijn Parijse avontuur, zijn gevoel tijdens de race en wat het voor hem betekent om te blijven trainen en presteren, tegen alle verwachtingen in.
Hoe is het met dit doel gegaan?
Met een PR op de marathon van 3u32 in de Marathon van Saint-Denis van 27 oktober, ben ik begonnen aan een voorbereiding richting 3u20. Ik was niet echt zeker of ik die tijd wel kon verbeteren. Het was mijn tweede marathon, mijn eerste liep ik in Parijs in 2023. Toen woog ik 6 kg minder en dat extra gewicht zat me dit keer toch een beetje in de weg, ondanks een mini-verbetering van 1 minuut. Dit jaar wilde ik vooral comfortabel kunnen lopen richting 3u30. Uiteindelijk heb ik dat doel compleet verpulverd, op 13 april liep ik 3:16:47 volgens mijn horloge, en 3:17:32 volgens de officiële tijd.
Alles voelde alsof ik droomde. Zodra ik het startvak in ging, voelde ik een golf van adrenaline, met een klein beetje spanning erbij, omdat ik het echt goed wilde doen. Ik sprong op en neer, sloeg op mijn bovenbenen, ik was één en al energie. Mijn loopmaatjes plaagden me en zeiden dat ik moest ontspannen. Maar eigenlijk was het geen stress, het was gewoon zin om die 42 km aan te gaan. Bij de start stond ik bijna meteen achter het lint, ik had de Champs-Élysées bijna voor mezelf. Mijn vrienden dachten dat ik als een gek zou vertrekken. Toch, omdat ik mezelf ken en vaak te snel start door die start-euforie, ben ik verrassend gecontroleerd begonnen. Achteraf was dat precies de juiste strategie. Onderweg droegen de aanmoedigingen van het publiek en de muziekpunten langs het parcours me echt. Ik hield de hele race een tempo tussen 4:20 en 4:45 aan. Ik had een plan voor hydratatie en voeding uitgewerkt. Elke 10 minuten een slok elektrolyten en elke 30 minuten een gummy of een slok gel. Ik heb geen enkel moment een echte dip gevoeld.
Tijdens de hele marathon heb ik eigenlijk nooit echt getwijfeld, behalve rond kilometer 5. We hadden afgesproken om mijn vrouw, mijn dochter en een collega uit Parijs langs het parcours te zien rond km 5 en km 27. Alleen, hoe ik ook speurde tussen km 5 en 6, ik zag niemand. Ik wilde ze zó graag zien dat ik op een gegeven moment zelfs naar iemand toe liep met hetzelfde kapsel als mijn vrouw. Gelukkig merkte ik mijn vergissing net op tijd, voor ik mezelf compleet voor schut zette. Aan de finish hoorde ik dat mijn collega in het weekend op het platteland was gebleven en dat mijn vrouwen problemen hadden met het openbaar vervoer. Maar het plan rond km 27 werkte wel perfect. Toen ik ze langs de weg zag, kreeg ik meteen een boost. Die paar seconden hebben me echt opgeladen.
Ik had mezelf voorgenomen dat als ik nog goede benen had, ik rond km 40 zou versnellen. En toen gebeurde er bijna een “wonder”. Tussen het geschreeuw van het publiek door hoorde ik mijn bijnaam. Ik draaide me om en herkende niemand, maar het waren Nath en Swany die toch nog dicht bij de finish waren geraakt. Ook al heb ik ze niet echt gezien, ik versnelde nog wat meer, km 40 in 4:20, km 41 in 4:14, en ik kwam over de finish met minder dan 4:00 per kilometer. De finish was een droomafsluiting. Die tijd was de kers op de taart van een fantastisch marathonweekend: de solidariteitsrun “Paris-Run-For-All” op zaterdagochtend met een geweldige sfeer, de fotoshoots op de Champs de Mars en op de runningbeurs met de ambassadeurs #SEgreenrunner, superinteressante gesprekken bij de stands op de Run Expérience beurs, vooral het gesprek met Romain bij de RunMotion-stand, alles wat we beleefden als ambassadeur. Hier ga ik nog lang van nagenieten.
Hoe heb je de voorbereiding op dit doel aangepakt?
Toen ik me wilde inschrijven, was ik eigenlijk wat laat. Ik vulde een online vragenlijst in via de social media van Schneider Electric om kans te maken ambassadeur te worden, met een startbewijs als bonus. Omdat ik er niet echt in geloofde, begon ik ondertussen met een charity-bib door een vereniging te steunen. Toen ik bijna aan het minimumbedrag van de inzamelactie zat, kwam de grote verrassing: ik werd geselecteerd als #SEgreenrunner-ambassadeur voor de marathon. Mijn bijzondere profiel, ik heb een onzichtbare beperking door ankyloserende spondylitis, sprak hen aan. Ik kwam terecht in een geweldig team dat me tijdens de hele marathontraining vooruit heeft getrokken. En daarbovenop, doordat ik mijn voorbereiding deelde op social media, zag een journalist mijn verhaal en schreef hij een artikel over mij. Dat verscheen in het Journal du Runner, net voor de Marathon van Parijs. Het is een getuigenis over mijn hardlopen, ondanks een aandoening die mijn onderrug en mijn sacro-iliacale gewrichten aantast.
Deze voorbereiding duurde 15 weken, met afwisseling tussen loopbandtraining in de sportschool, indoor fietsen (RPM- en Sprint-lessen), buitenlopen in het weekend, krachttraining (TRX en circuittraining in de gym, en sessies alleen thuis) en elke ochtend stretching op mijn werk, 35 tot 45 minuten. In totaal had ik per week 5 hardloopsessies, 2 fietssessies, 3 krachttrainingen en 5 stretchesessies. Het schema van de voorbereiding voorzag niet in zoveel trainingen, maar ik koos er ook voor om tegelijk in een calorietekort te gaan om mijn ideale wedstrijdgewicht te halen.
Ik heb in deze voorbereiding ook twee halve marathons in maart gepland, de halve marathon van Villepinte en die van Saint-Witz. Ik wilde ze eigenlijk gecontroleerd lopen, maar ik verbeterde mijn tijden op beide wedstrijden en ik brak zelfs mijn PR op de halve marathon, die ging naar 1:32. Na die twee races, waarschijnlijk door vermoeidheid, voelde het de weken erna minder soepel en moest ik een lange duurloop inkorten. Ik was verdwaald op een nieuw parcours en voor één keer zei mijn hoofd stop. Die paar seconden waren genoeg om mijn vrouw te bellen zodat ze me kon komen ophalen. Na een weekje twijfelen werden de benen weer goed, en ik was zelfs verbaasd door mijn vorm. De laatste trainingen op marathontempo gingen sneller dan het doel, met een HF die lager was dan verwacht. Hoe blij ik daar ook mee was, ik had mezelf voorgenomen om bij de start extra goed naar mijn gevoel te luisteren.
Wat motiveert jou om te hardlopen?
Ik loop om meerdere redenen. Om te beginnen doet sporten me dagelijks enorm goed, omdat het de verstijving door mijn ziekte afremt. Ook al ligt de focus daar niet altijd op bij artsen, hardlopen zorgt bij mij voor endorfines, waardoor ik niet elke dag ontstekingsremmers hoef te nemen om de pijn van mijn aandoening te onderdrukken. Ik loop ook om te laten zien dat een fysieke beperking je niet hoeft tegen te houden om grote sportieve dromen te hebben, zoals een marathon lopen.
Gek genoeg haatte ik hardlopen toen ik jonger was en keeper speelde. Ik ben in het hardlopen gerold, eerder toevallig en als persoonlijke uitdaging. Toen ik mijn trainingen en wedstrijden begon te delen, dachten voormalige teamgenoten en trainers zelfs dat mijn posts nep waren. Gaandeweg, door consistent te trainen, heb ik leren houden van hardlopen.
Ik loop ook om aan de mensen te laten zien die me vroeger “dat dikke ventje” noemden en mijn fysieke capaciteiten belachelijk maakten, dat ik niet zo waardeloos ben als zij dachten. En ja, je kunt bijna 50 zijn, van race tot race blijven verbeteren, en mikken op een marathon onder de 3 uur. Voorlopig gaat de progressie die kant op, maar ik blijf bescheiden en ik doe het stap voor stap.
Hoe heb je de RunMotion Coach-app leren kennen? :
Ik ontdekte RunMotion Coach een tijd geleden. Ik heb de app getest, en mijn “techneut”-kant maakte me nieuwsgierig naar andere apps. Ik heb een marathon voorbereid met een concurrerende app en ik besloot daarna terug te gaan naar RunMotion om te vergelijken. Dat was duidelijk de juiste keuze, gezien mijn verbetering van 16 minuten op de marathon.
Wat heeft je aangemoedigd om de app te downloaden en te testen? :
Ik ben met jullie app begonnen omdat ik er advertenties van zag in gespecialiseerde hardloopmagazines.
Wat vind je het fijnst aan de app? (Personalisatie, keuze van coaches, design…):
De app is echt heel compleet.
De eerste sterke functie van de betaalde versie is de supermakkelijke export naar mijn Garmin-horloge.
Daarnaast vind ik dat je trainingsschema’s behoorlijk nauwkeurig kunt personaliseren. Ook de ondersteuning voor verschillende wedstrijdformats is top, ik ben zowel trailrunner als wegatleet. De feedback na trainingen geeft ook echt goede tips om je uithoudingsvermogen en prestaties stap voor stap te verbeteren. En ook al gebruik ik ze zelf niet, omdat ik al lid ben van een sportschool, de aangeboden krachtprogramma’s met video-tutorials lijken me erg interessant.
De recente toevoeging van de RunMotion-community vind ik ook heel sterk, om meer motivatie, uitwisseling en trainingsinspiratie te creëren tussen recreatieve lopers zoals wij.
Wat is je volgende sportieve uitdaging?
Nu, een week na de marathon, start ik alweer met een nieuwe voorbereiding voor een trail van 35 km met 500 m D+, op 8 juni, de Trail du Pays de l’Ourcq.
Op 1 juni sta ik ook aan de start van een 10 km bij mij in de buurt, Les Foulées de Saint-Pathus.
Ik wil me ook inschrijven voor de Nanteuillaise, een natuurloop van 21 km op 7 september.
Tot slot denk ik dat ik ook de 30 km met 800 m D+ van de Trail du Soldat de la Marne ga doen, die normaal op 5 oktober plaatsvindt. En tussendoor schrijf ik me misschien nog voor andere wedstrijden in.
Dank je wel Éric voor je inspirerende verhaal en je mentale kracht. Proficiat met deze nieuwe prestatie, met je doorzettingsvermogen, en met het feit dat je blijft hardlopen ondanks de obstakels. Een prachtig voorbeeld van pure vastberadenheid.